Taktyka kawalerii

Autor: Drucki-Lubecki, Konstanty

Na ocenę wartości bojowej oraz sposób postrzegania kawalerii w Europie i na świecie w okresie dwudziestolecia międzywojennego, wpłynęły przede wszystkim doświadczenia I wojny światowej. Chociaż jeszcze przed wybuchem Wielkiej Wojny, w myśli wojskowej państw europejskich można było dostrzec swoisty brak wiary w skuteczność jazdy na przyszłych polach bitew, to jednak dopiero konflikt zbrojny z lat 1914-1918

ostatecznie podważył zaufanie do efektywności konnicy. Rozwój siły ognia spowodował, iż nacierająca w szyku konnym i na otwartej przestrzeni kawaleria, ponosiła ogromne straty. Ponadto, w latach poprzedzających wybuch I wojny światowej, zaniedbano zarówno kwestię taktycznego wyszkolenia jazdy, jak i jej odpowiedniego uzbrojenia. Błędne założenia pojawiły się również w planach operacyjnego wykorzystywania kawalerii w warunkach nadciągającego konfliktu. Oddziały jazdy były też często zbyt rozproszone wzdłuż pasa nadgranicznego, w efekcie czego, niemożliwe okazywało się ich wykorzystanie w kawaleryjskiej masie. Nie powinno zatem dziwić, iż podczas I wojny światowej na Froncie Zachodnim nie doszło do bezpośredniego starcia mas kawaleryjskich w szyku konnym. Skromnie uzbrojeni i źle wyszkoleni kawalerzyści nie mogli także w dostatecznym stopniu prowadzić walki ogniowej w szyku pieszym. Jazda miała głównie tylko rozpoznawać i osłaniać. Większą rolę odegrała kawaleria jedynie na Froncie Wschodnim I wojny światowej oraz w starciach na terenie Bliskiego Wschodu, ponieważ starano się tutaj wyzyskać podstawowy atut jazdy - ruchliwość i śmielej stosowano manewr. Sprzyjały także temu, odmienne niż na Zachodzie, warunki terenowe.

Sprawdź dostępność, zarezerwuj (zamów):

(kliknij w nazwę placówki - więcej informacji)